Πίσω Ολοταχώς

…ιδέες από τους φίλους μου ανεβάζω αυτό το project που έκανα σήμερα με το photoshop. Αφιερωμένο κι αυτό, όπως και το προηγούμενο post. Να σαι καλά mouse που μου έδωσες ιδέα να γεμίσω κάπως τη μέρα μου…!

Η πεζότητά μου δεν έχει προηγούμενο αυτό τον καιρό. Μου φαίνεται ότι όλα τα βλέπω επίπεδα, αλλά ένα επίπεδο λίγο πιο κάτω από αυτό που έχω συνηθίσει για μένα. Έχω γίνει λίγο πιο ελαστικός με τα ήθη, δικαιολογώ κάπως περισσότερο μερικές συμπεριφορές, αφήνω τους άλλους να έχουν τον έλεγχο. Ίσως φταίνε οι απότομες αλλαγές στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό. Από την ελευθερία στον περιορισμό, από τη σταθερότητα στην αστάθεια. Με ξέρω όμως εμένα καλά. Όλη αυτή η ηρεμία μαζεύεται μέσα μου κι αποθηκεύεται σα μια μικρή πύρινη μπάλα, ο δικός μου πυρηνικός αντιδραστήρας. Στιβαρός και τέλειος εξωτερικά αλλά ασταθής στην πραγματικότητα. Και ξέρετε τι γίνεται όταν ξεπερνάς τα όρια ασφαλείας. Συνήθως οι πρώτοι που πληγώνονται είναι αυτοί που σε έχουν στηρίξει περισσότερο από όλους. Έτσι λοιπόν αρχίζω να φοβάμαι ότι μπορεί κάποια στιγμή να τα σκατώσω κι έχω αγκαλιάσει το τέρας που κρύβω μέσα μου και του μιλάω τρυφερά. Το καλοπιάνω και το στολίζω με ερωτόλογα. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να με λυπηθεί και να ηρεμήσει. Να γίνει το σκυλάκι μου και να κουνάει την ουρά του φιλικά αντί να δείχνει τα δόντια του, έτοιμο να πεταχτεί έξω όλο οργή.

– – Μικρό μου σκυλάκι μείνε εκεί απασχολημένο μασουλώντας το μέσα μου και μην ξεμυτίσεις.

Όπως και να έχει το πράγμα, δεν μπορώ να κάνω και πολλά από το αναμενόμενο. Απλά να ξέρετε όλοι εσείς, υποψήφια θύματά μου, ότι σας αγαπώ. Κι ελπίζω να με αγαπάτε κι εσείς καθώς θα σας ξεσκίζω τη σάρκα με δανεικά δόντια και θα τρέφομαι από τα όνειρά σας. Σας αγαπώ πραγματικά…

Αφιερωμένο

Σήμερα θα μάθουμε την κλίση ενός νέου ρήματος, έντονα χρησιμοποιούμενου την τελευταία περίοδο.Το ρήμα αναφέρεται σε ύποπτες συναλλαγές και συνήθως δηλώνει δράση υπέρβαρων ατόμων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και πιο αδύνατοι είναι μπλεγμένοι.Μέχρι αποδείξεως του εναντίου.Ας προχωρήσουμε όμως στο αντικείμενο του μαθήματος. Το ρήμα στον Ενεστώτα χρόνο κλίνεται ως εξής:

βιντεοκομίζω, βιντεοκομίζεις, βιντεοκομίζει, βιντεοκομίζουμε, βιντεοκομίζετε, βιντεοκομίζουν.

Παρατατικός και Αόριστος χρόνος δε χρησιμοποιείται (προς το παρόν τουλάχιστον, λόγω της επικαιρότητας του θέματος).Παρόλα αυτά έχει παρατηρηθεί χρήση του Παρακείμενου και Υπερσυντέλικου (οπότε είναι δόκιμος και ο Συντελεσμένος Μέλλοντας).Αυτοί αντίστοιχα σχηματίζονται ως εξής:

Έχω βιντεοκομίσει, έχεις βιντεοκομίσει, κτλ.

Είχα βιντεοκομίσει, είχες βιντεοκομίσει, κτλ.

Παθητική φωνή δε σχηματίζει το ρήμα, συνεπώς δεν υπάρχει και μετοχή. Χρησιμοποιείται το ουσιαστικό που προκύπτει από το (Πρώτο) ΘΕΜΑ, ο βιντεοκομιστής. Για περισσότερες πληροφορίες ρωτείστε το Θέμο.

Τέλος σε όσους γράφουν με αγγλικούς χαρακτήρες, χρειάζεται προσοχή μη συγχιστεί το βι με το bi, γιατί ποιος ξέρει τι βίντεο σας θα πάει στο Μαξίμου.

Απαραίτητο update για να καταλαβαίνουμε και τα δελτια ειδήσεων πια.

Γιατί η γλώσσα μας είναι ζωντανός οργανισμός και εξελίσσεται διαρκώς!!!

Έχω εκνευριστεί πάρα πολύ. Τόσο που με έχει πιάσει το κεφάλι μου, αυτός ο επίμονος πονοκέφαλος που δεν περνάει με ασπιρίνες και τέτοια. Από τη μια οι φωτιές και από την άλλη οι επερχόμενες εκλογές. Σήμερα έγινα δέκτης και μιας πρωτοβουλίας σχετικά με τα καμένα δάση και τις εκλογές. Από όσα διάβασα σχετικά με την πρωτοβουλία αυτή πρόκειται, κατά τη γνώμη μου πάντα, για μια ακόμα σπασμωδική κίνηση. Μια κραυγή αγανάκτησης την οποία κι εγώ ο ίδιος θέλω να βγάλω. Πρόκειται όμως για μια κραυγή η οποία φαίνεται ψίθυρος μπροστά στα όσα περνάνε οι άνθρωποι που σε μια στιγμή τα είδαν όλα να χάνονται. Το ξέρω γιατί το αισθάνθηκα κι εγώ. Η φωτιά πλησίασε και το δικό μου χωριό. Και πιστεύω πως πλησίασε τα χωριά των περισσότερων Αθηναίων, γιατί κακά τα ψέματα, οι μισοί από την Πελοπόννησο ήρθαμε και η μισή Πελοπόννησος κάηκε.

Το κείμενο που έπεσε στα χέρια μου δε με καλύπτει και δε με αντιπροσωπεύει πλήρως. Έχω σκοπό βέβαια να το ανεβάσω στη σελίδα μου γιατί ελπίζω να μαζευτούμε πολλοί και να κάνουμε όσο γίνεται πιο αισθητή την παρουσία μας. Να εξηγήσω τώρα γιατί δεν με καλύπτει αυτό το κείμενο με λίγα λόγια. Έχω αποφασίσει να μην ψηφίσω στις εκλογές. Θα μου πείτε ότι είναι δικαίωμα και υποχρέωσή μου προς τα κοινά να το κάνω, αλλά εγώ δεν θα πάω. Θα απέχω και θα απέχω για πρώτη φορά στη ζωή μου, είτε σε εκλογές εθνικού επιπέδου είτε σε εκλογές πανεπιστημιακού επιπέδου. Τελείωσε αυτό το σύστημα για μένα. Είναι σάπιο και σάπιοι θα είναι και αυτοί που το στηρίζουν. Δε βλέπω να υπάρχει κανείς που να έχασε το σπίτι του ανάμεσα στους υποψήφιους. Αντίθετα όλοι φαίνεται να κάθονται σε μια σκιά υπομονετικά, μία έχει μείνει όλη κι όλη, και περιμένουν να πουν πάλι τα μεγάλα τους λόγια. Τα παιδιά μου δεν θα έχουν δέντρα και φταίνε αυτοί.

Δεν ψηφίζω κανέναν τους. Όλοι τα ίδια θα έκαναν. Όλοι! Εγώ έχω και αχρωματοψία τώρα. Μόνο το μαύρο του κάρβουνου ξεχωρίζω. Ε λοιπόν μαύρο θα πάρουν όλοι τους. Και μακάρι αντί να ψηφίζαμε άλλο κόμμα, να καθόμασταν τη μέρα των εκλογών έξω από τα κέντρα, κρατώντας αναμμένα κεριά προς τιμή αυτών που χάθηκαν. Να είχαμε 60% αποχή! Μπορεί για μια φορά αυτός, ο κατά τα άλλα ευγενής, κωλολαός να δώσει ένα σοβαρό μήνυμα; Συγχωρήστε μου την έκφραση αλλά τα ψέματα έχουν τελειώσει πια για μένα. Όσο ρομαντικός και να το παίζω, ότι κάποια στιγμή θα αλλάξουν τα πράγματα, δε γίνεται τίποτα. Δυστυχώς καήκαμε. Και θα καιγόμαστε πολύ καιρό ακόμα. Μέχρι να μαζευτούμε ένα καλό μπουλούκι και να τους πετάξουμε όλους στη θάλασσα. Να κάνουμε καινούρια αρχή. Μέχρι τότε οι εκλογές για μένα θα είναι απλά μια Κυριακή στην Αθήνα, με γέρους στο καφενείο να γκρινιάζουν για το κόμμα που ψήφισαν και νέους που αναρωτιούνται γιατί έκλεισε η Βανδή νωρίτερα το προηγούμενο βράδυ.

Αυτά ήθελα να πω και ξέρω ότι είναι υπερβολικά και ξέρω ότι είναι υβριστικά για μερικούς, αλλά δεν είναι υπερβολικό να έχουμε τόσους νεκρούς σε μια μέρα; Δεν είναι πολύ για όλους μας να είμαστε αναγκασμένοι να αναπνέουμε στάχτη για την υπόλοιπη ζωή μας; Για σκεφτείτε το…

Απόφαση ελήφθη: Η τηλεόραση θα παραμείνει κλειστή μέχρι αποκατάστασης καμμένων εγκεφαλικών κυττάρων και τσακισμένων, από τα παράθυρα και τις ηλιθιότητες, νεύρων. Τη θέση της θα πάρει το πολυαγαπημένο ραδιόφωνο, διπλασιάζοντας έτσι το χρόνο του στην καθημερινότητά μου. Αμάν πια!

Radio Killed the Video Star (κι ας τραγουδάνε το αντίθετο… προβοκάτο(υ)ρες όλοι τους)

– Η μεγαλύτερη συνομωσία της ζωής είναι η μοναξιά. Το να μη βρίσκεις κάποιον το βράδυ στο σπίτι να μοιραστείς τη χαρά και τη λύπη. Το να μην έχεις ένα χάδι ή ένα βραδινό φιλί για καληνύχτα.

– Η μεγαλύτερη συνομωσία της ζωής είναι ο θάνατος. Γεννιέσαι για να ζήσεις, γεμάτος όνειρα και προσδοκίες, και μόλις αρχίσεις να καταλαβαίνεις πώς λειτουργεί το σύστημα έρχεται η ώρα να αποχωρήσεις.

Αυτά είπαν και έμειναν σιωπηλοί, καθισμένοι στο παγκάκι που βλέπει τη θάλασσα. Τα πλοία φαίνονταν αχνά στον ορίζοντα. Τα πουλιά τα κυνηγούσαν, γεμάτα ενέργεια, κι εκείνοι έμεναν σιωπηλοί. Μετά από τόσα χρόνια γάμου και συμβίωσης έμεναν σιωπηλοί και σκέφτονταν: Τελικά η μεγαλύτερη συνομωσία της ζωής είναι να πεθαίνεις μόνος.

(Προέκυψε μετά την απολαυστική ανάγνωση του βιβλίου του Philip Roth, «Καθένας»)

Μια χαρά πάνε όλα. Ετοίμασα τα πράγματα,πότισα τα λουλούδια, έκανα τα ψώνια της τελευταίας στιγμής και είμαι έτοιμος να πάω στο χωριό. Εκεί περιμένει και η υπόλοιπη οικογένεια να παραδοσιαστούμε (αρνάκι στη σούβλα και όλη η σχετική περιττή ταλαιπωρία!). Μια καλή ευκαιρία να ξεφύγω λίγο από τον άκρατο παραλογισμό που μας έχει κατακλύσει τις τελευταίες μέρες (μαχαιρώματα στο δρόμο, σουγιάδες σε «αθλητικούς» συνδέσμους, κάψιμο σχολικών βιβλίων). Πράγματα μου με κάνουν να φωνάξω «Θεέ μου!» αυτές τις Άγιές τους μέρες. Αλλά δεν ξεγελιέμαι τόσο εύκολα πια!Δεν θα κατακτήσω τόσο εύκολα την ηρεμία του χωριού. Θα πρέπει να παλέψω με το τέρας της Εξόδου. Αυτό με τις 4 ουρές στην εθνική οδό και με τους υπηρέτες του που το κινούν.Κόρνες,φωνές κι εκνευρισμός για να πάμε να περάσουμε καλά. Βέβαια η χειρότερη εκδοχή του έιναι όταν μεταμορφώνεται σε τέρας της Επιστροφής! Δε λέτε καλά που δεν είχαμε πρωτάθλημα και μπορούμε να σκοτωθούμε ελεύθερα στο ταξίδι μας;! – Παρόλα αυτά καλή ξεκούραση και Καλές Γιορτές! Θα τα πούμε από βδομάδα (Αναστημένοι πια!)

Ο τίτλος του post μου ήρθε αμέσως όταν αποφάσισα να γράψω κάτι για τον αγώνα της Εθνικής ποδοσφαίρου. Τρεις χαρακτηρισμοί που περιγράφουν όλη την προεργασία, τη διάρκεια αλλά και ότι ακολούθησε αυτή τη νύχτα της απόλυτης ηλιθιότητας. Και μη νομίζετε ότι θα κρίνω καθόλου την ομάδα ή τον προπονητή. Όχι φίλοι μου. Δεν τη γλιτώνετε τόσο εύκολα!

Μπάλα– Στρογγυλή, δίχρωμη, γεμάτη αέρα κοπανιστό (μην πω τρομπαριστό) και πάντα μια αφορμή να μαζευτούν αντροπερέες στα σπίτια, να εξορίσουν τις γυναίκες και να θυμηθούν κάτι από παιχνίδι. Για πολλούς μέσο εκτόνωσης και αυτό είναι δεκτό (όταν γίνεται σε κόσμια πλαίσια βέβαια). Για αρκετούς μέσο προβολής, όπως είναι οι απανταχού πολιτικοί που με προεκλογικό χαμόγελο έσπευσαν να γεμίσουν τη θύρα των V.I.P. και να εξαγγείλουν το όραμά τους για μια νέα ποδοσφαιρική υπερδύναμη. Για άλλους επάγγελμα, που τόσο ανεύθυνα και αρκετές φορές πονηρά ασκείται (όχι από όλους βέβαια), διαμορφώνοντας κλίμα υπεραισιοδοξίας και τελικά φανατισμού.

Μπαλάκια– Όλοι τα έδειχναν πριν και όλοι τα έψαχναν μετά. Οι χειρότεροι τα είχαν παραφουσκώσει, μάλλον από τον αέρα της μπάλας, και έκαναν δηλώσεις απίστευτης ανδρείας (π.χ. ο κ. Γιάκου, ο οποίος αποκάλεσε την ομάδα Κ.Α.Π.Η. αναρίθμητες φορές, και δεν κοιτάει λίγο το υπουργείο του). Αυτά όμως που δεν είδαμε καθόλου ήταν τα μπαλάκια των υπεύθυνων ασφαλείας για τις φωτοβολίδες και το ξύλο που έπεσε. Και με πειράζει το ξύλο, όταν πέφτει σε αγώνα της Εθνικής, πιθανότατα δίπλα σε πατεράδες με τα παιδιά τους (τους χούλιγκανς του αύριο ίσως;!). Και με πειράζει επίσης όταν το δείχνουν συνέχεια τα κανάλια! Λες και όλα τα άλλα προβλήματα λύθηκαν!

Μπαλόνια– Μοιράζονταν πριν την έναρξη του αγώνα για να προετοιμαστεί ο κόσμος για το πανηγύρι που ερχόταν. Όταν όμως τα πράγματα δεν πήγαν και τόσο καλά για την Εθνική μας Περηφάνια (μη χέσω!) ξεφούσκωσαν μαζί με τον ενθουσιασμό και τον πολιτισμό. Τη θέση τους πήραν τα κοντάρια από τις σημαίες που είχαν μοιραστεί μαζί τους, και μάλιστα σε θέση βολής. Ωραίο το θέαμα δε λέω, έδειχνε τη διάθεση ενασχόλησης του Έλληνα με πιο κλασσικό αθλητισμό.

Αυτά! Τα είπα και ξαλάφρωσα!-

Μπορεί να φταίει ο καιρός, μπορεί η εργασία που δε βγαίνει,σήμερα είμαι τσαντισμένος.Βασικά ξεκίνησε το κακό από χθες το βράδυ.Ξεκινώ…

#1 (η πιο σοβαρή)

Όπως ζάπαρα ανάμεσα στα μανάβικα της tv,που φιλοξενούν κάθε είδος φρούτο έπεσα στο γνωστό ανατρεπτικό και νεανικό δελτίο.Είχε το ρεπορτάζ για τη χθεσινή πορεία.Προλόγισε η «δημοσιογράφος» όλο σοβαρότητα (λέμε τώρα):»Σήμερα στην πορεία για την παιδεία οι φοιτητές πρωτοτύπησαν και αντί για επεισόδια έδωσαν λουλούδια στα ΜΑΤ». -Ωραία,οι φοιτητές κάνουν μια συμβολική κίνηση και αυτοί το χαβά τους,ή μήπως τους χάλασε το πάρτι μια πορεία χωρίς σπασμένα κεφάλια?

#2 (η πρακτική)

Το δίκτυο του ΟΤΕ στην Πάτρα είναι γνωστό ότι δεν τα πάει και τόσο καλά με το ADSL.Και  αυτό επιβεβαιώθηκε ακόμα μια φορά και μάλιστα την ώρα που αλαφιασμένος έψαχνα λύση σε μια εργασία της σχολής.Το κερασάκι (και ειρωνεία μαζί) ήταν ότι την ίδια ώρα με πήραν από την MRB για τηλεγκάλοπ σχετικά με την αξιοπιστία του 121 (τηλέφωνο δήλωσης βλαβών του ΟΤΕ,το οποίο έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές χωρίς αποτέλεσμα). -Δεν φταίω που προκάλεσα σφάλμα στο δείγμα της έρευνας…ήμουν εν βρασμό.

#3 (λίγο χιουμοριστική)

Ο καιρός αποτρελάθηκε εδώ (Πάτρα).Το πρωί ήλιος,το μεσημέρι ψιλόβροχο,το απόγευμα χαλάζι.Πότε να βάλω μπουγάδα τελικά? -Ας περιμένω να ανάψει το καλοριφέρ πρώτα.

Πέρα από την πλάκα καλά έκανε κι έβρεξε λίγο.Μπας και ξεβγάλει τίποτα!